De Spiegel, Zoo(i) (1,5 jaar – 4 jaar)
In een betoverend lichtspel van spotjes, bureaulampjes en zaklampen veranderen plastic kommetjes en spoelgoedstukjes in bijzondere wezentjes. Er ontstaat een nieuwe wereld om naar te kijken, fascinerend voor de allerjongsten en volwassenen.
Een twintigtal jaar geleden heerste nog de opvatting dat kinderen pas vanaf 5 jaar mentaal in staat zijn om een theatervoorstelling te kunnen volgen. Een van de eerste producties die dat dogma doorbrak was een concert voor baby’s(!), van Portugese muzikanten, die in opvallende kostuums rondliepen en klassieke melodieën speelden. Ze lieten aan de baby’s op de arm van een (groot)ouder hun viool zien en horen en toverden met hun strijkstokken verrassende geluiden. Daarna maakten in heel Europa allerlei gezelschappen producties met ook veel visuele momenten naast de muziek. Objecten, van grote kubussen tot pluimpjes, en poppen speelden de hoofdrol. Materialen waren de acteurs. Vanuit het theaterwereldje werd er in het begin smalend naar gekeken. Komt dat wel over bij zo’n jong publiek? Nou ja, baat het niet, dan schaadt het niet. Het baby- en peutertheater werd gedoogd, en kijk, lang langzaam groeide het uit tot een volwaardig artistiek product in het theaterlandschap. Het Vlaamse figurentheatergezelschap De Spiegel, dat objectentheater combineerde met klassieke muziek, voor kinderen en volwassenen, was een van de eerste theaters in de Lage Landen dat zich richtte naar het heel jonge publiek. Ze hadden daarmee internationaal succes. Het is een van de theaters die grote Europese en zelfs wereldwijde tournees maken. De Spiegel brengt niet zomaar wat animatie, De Spiegel wil kwalitatief muziektheater brengen. Ook de allerkleinsten hebben recht op goed theater!
De Spiegel, onder de leiding van Karel Van Ransbeeck, geeft ook jonge artiesten de mogelijkheid om onder hun begeleiding voor het jonge publiek producties te maken. Zo maakte Lize Pede vorig seizoen Nekandinskie, een interactieve voorstelling voor kruipers en peuters, met muziek, tekeningen en objecten, geïnspireerd op het werk van Kandinsky. Ze kreeg de Boze-Wolf-prijs voor de beste en mooiste scenografie van het seizoen.
Zoo(i)
Nu toert De Spiegel ook rond met Zoo(i), een voorstelling waarin voorwerpen als schaduwwezentjes verschijnen en verdwijnen, en waarin bewegende beelden aan een ronddraaiend perpetuum mobile rondfladderen. Het is de eerste productie die volledig is geregisseerd door Astrid Bossuyt. Zij zal binnenkort ook Karel Van Ransbeeck opvolgen als de artistieke leiding van De Spiegel.
Bedenker en speler Senne Van Loock en de violiste (de ene keer is dat Astrid Bossuyt, een andere keer is dat haar zus Zoë), allebei in het blauw gekleed, komen het publiek halen. Met zaklampen beschijnen ze onze schoenen, laten ze lichtcirkels op de vloer bewegen. In de speelruimte zit het publiek op kussens en krukjes, en ziet het hoe de twee spelers een mobile opbouwen, in een karretje cirkels rijden, en op hun ontdekkingstocht dagelijkse voorwerpen, mechanische insecten, in elkaar geknutselde poppenarmpjes en -beentjes vinden en op uitgeklapte schermpjes beschijnen. Dat zorgt voor verrassende vervormingen en uitvergrotingen, die bewegen en draaien op de vioolklanken. Het gebeurt allemaal transparant, waardoor de verrassingen geen schrik aanjagen. Het is voor de volwassenen ook een genot om te zien hoe de allerkleinsten gefascineerd volgen hoe voorwerpen van vorm en kleur veranderen, hoe de kinderen met lepeltjes mee het ritme aangeven bij de bewegende toverbeelden. Na de voorstelling kunnen de kleintjes zelf spelen met lichtjes en gekleurde schaduwen. Kunst beleven, je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen.
Tuur Devens, De wereld van het poppenspel, zomer 2026, jaargang 71